Afscheid

Het doek is gevallen, de laatste wedstrijd ligt achter de rug.
3 jaar lang gingen we door het leven als een jeugdige judoka.
Junior, U20, -20, diverse titels worden gebruikt om onze leeftijdscategorie te benoemen.
Het werden 3 bewogen jaren, met hoge pieken en diepe dalen, met keuzes die zorgden voor soms ingrijpende veranderingen in ons leven.
Als op een wolk dreven we van 2006 als Belgisch Kampioen bij de beloften naar 2007, voor een eerste jaar als junior.
We kozen in januari voor een overstap naar de topsportschool. We renden van het ene internationaal tornooi naar de volgende buitenlandse stage. De resultaten volgden niet onmiddellijk maar er was progressie en vooral het gevoel dat we nog veel beter konden.
En dan gebeurde er iets onwezenlijk. Midden augustus kregen we een dramatische gebeurtenis te verwerken. Een vriendin overleed in een verkeersongeval. We kozen voor een intiem afscheid en trokken daarna onmiddellijk naar Oostenrijk voor een tornooi, net op de dag van de begrafenis. In een waas van verdriet en woede vochten we die dag voor Emma. Na het tornooi kwamen alle emoties naar boven en volgde de echte klop.
Er volgden nog enkele vervelende extra-sportieve momenten waarvoor we wellicht tot op vandaag de prijs betalen, maar gelukkig konden we het jaar afsluiten met een bronzen medaille op het BK voor senioren.
2008 werd een superjaar. We verzamelden zilver in Venray, brons in Arlon, Coimbra en St. Petersburg, behaalden een 5de plaats in Berlijn en een 7de plaats in Cetniewo.
Er zijn slechts 2 vlekken op het palmares van 2008. De jeugdkampioenschappen gingen volledig de mist in door onze eigen fout. Voor het Europees Kampioenschap voelden we ons echter klaar. We wisten dat we het met de knieblessure nog net tot dan zouden kunnen uitzingen, het vormpeil was super. Het bericht dat we niet geselecteerd werden was een koude douche. Uiteindelijk werden we 2 maand later alsnog geselecteerd voor het WK in Thailand. De geplande operatie werd uitgesteld, we probeerden de conditie op peil te houden. We konden echter geen rol van betekenis spelen.
2009 werd een aaneenschakeling van blessures. In onze haast om snel weer op niveau te geraken liepen we telkens weer tegen de muur. Net op het moment dat we voelden dat het lekker begon te lopen liet het linkerbeen ons in de steek. 3 blessures verder is een teleurstellend seizoen voorbij. We hadden graag dit laatste jaar als junior anders beleefd, maar daar is niks meer aan te veranderen.

En nu?
De laatste weken zijn enkele belangrijke beslissingen genomen.
We kiezen ervoor om ook in 2010 volop de kaart van de judo te trekken. De trainingsprogramma's en de planningen zijn gemaakt, de eerste trainingen liggen achter de rug.
Tot binnenkort in een of andere welriekende judozaal!